Rozdział 1

Kocham cię. Dwa słowa, które dla wszystkich znaczą tak dużo. Całe życie szukają osoby, która im to powie, która spędzi z nią resztę życia. Dla mnie to puste słowa.

Chcecie wiedzieć coś o mnie?

 Po pierwsze rodzice mnie zostawili, kiedy miałam pięć lat. Zostawili nie znaczy, że nie żyją, ale po prostu znudziłam się im i postanowili oddać mnie do sierocińca. Nikt nie chciał mnie przygarnąć, gdyż ludzie wolą niemowlaki, które mogą wychować jak chcą, a nie... mnie. Szczególnie wtedy nie byłam za ładna. Siniaki na ciele, podbite oko i obdarte ciuchy, w których przyjechałam do domu dziecka "Promyk" nie wyglądały przyjaźnie-wręcz przeciwnie.

 Po drugie pozbyłam się wszystkich zbędnych uczuć. Nie były mi potrzebne. Nie chciałam znowu zostać zraniona.

 Po trzecie od jedenastu lat cały czas jestem w sierocińcu. Nie, żeby było mi tu źle, ale jest nudno i dzielenie pokoju z trzema innymi dziewczynami nie jest zbyt dogodne.

Nie lubię się zaprzyjaźniać, ani nazywać kogoś "moim przyjacielem" , ale Eliza jest osobą, z którą w miarę lubię spędzać czas.To  zwariowana, trochę dziwna blondynka. Często ubiera obcisłe bluzki i dżinsy biodrówki. Buty na lekkim obcasie sprawiają, że wygląda na szczuplejszą niż jest. Często mocno się maluje, przez co wygląda jakby to łagodnie ująć... jak kobieta lekkich obyczajów. Staram się ją lubić za wnętrze, a nie za wygląd, chociaż jestem jej zupełnym przeciwieństwem. Różowe, lekko kręcone włosy do łopatek wyglądają dziwnie w porównaniu do cudnych blond włosów do ramion. Teraz myślicie, „Jaka ona jest głupia. Kto normalny farbuje się na różowo?" Otóż to nie był mój wybór. Od urodzenia takie były. Żadna farba do włosów nie działała. Ale mniejsza o kolor. Ubieram się inaczej niż Eliza -wolę dresy lub leginsy, za duże koszulki z nadrukami i bluzy. Najczęściej zakładam do tego czarne trampki z przeceny. Po szkole dorabiam sobie, jako kelnerka, ponieważ postanowiłam zbierać na laptopa. Stary telefon nie przeszkadza mi tak bardzo, ale fakt, że nie mogę oglądać seriali, siedzieć na Facebooku ani spisywać swoich myśli nie daje mi spokoju.

Chyba tyle o mnie, przynajmniej na razie.

Poniedziałek. Piąta rano. Najgorsza chwila po weekendzie. Budzik Cassie od dziesięciu minut wydzwaniał piosenkę jakiegoś rapera. Zwlokłam się z łóżka, zabrałam czyste ciuchy, ręcznik, kosmetyczkę i wyszłam z pokoju. Nie miałam do końca otwartych oczu, bo jeszcze nie całkiem się obudziłam. Znałam tak dobrze drogę do łazienki, że mogłabym zaprowadzić tam kogoś przez sen. Jak zwykle myślałam o niczym, taki to urok poniedziałków. Nagle w coś uderzyłam, a może w kogoś? Straciłam równowagę i upadłam na podłogę. Od razu otworzyłam oczy. Stał nade mną wysoki brunet o czarnych oczach. Przyglądał mi się z zaciekawieniem i rozbawieniem.

-Co się tak gapisz?!- warknęłam

-Nieważne. Jestem Vincent, nowy.

-Ta... Dzięki za informację, ale muszę już iść. Trochę się śpieszę.- ruszyłam w stronę łazienki.

-Czekaj! A ty jak się nazywasz?- zauważyłam, że inni chłopcy zaczęli się zbierać w małą grupkę niedaleko nas.

-Nie twój interes.

-Hej! Naomi! Nowy kolega?-Mark stał pod ścianą i próbował powstrzymać śmiech.

-Więc Naomi, do zobaczenia.-Vincent zaczerwienił się i odszedł.

Nie miałam siły zastanawiać się co to za upierdliwy facet. Powędrowałam do wspólnej łazienki. W środku było już kilka dziewczyn. Znałam je tylko z widzenia, gdyż nie chciałam zaprzyjaźniać się z każdą napotkaną osobą, która później złamie mi serce i zniknie. Ruszyłam pod prysznic. Łazienka była podobna do tych jakie są w schroniskach młodzieżowych. Na jednym piętrze po dwie wspólne łazienki. Jedna dla dziewczyn, druga dla chłopców. Całe pomieszczenie było wyłożone kremowymi płytkami. Na jednej ścianie wisiały cztery lustra, a pod każdym umywalka. Na przeciwko stało osiem kabin toaletowych. Dalej były umieszczone kabiny prysznicowe z zasłonką. Weszłam do jednej z nich. Ściągnęłam z siebie piżamę i zawiesiłam na haczyku, umieszczonym niedaleko zasłonki. Odkręciłam kurek i oblałam się lodowatą wodą. Jak zwykle -niby jest wcześnie, ale już nie ma ciepłej wody. Przyzwyczaiłam się do tego. Umyłam się w jakieś pięć minut. Sięgnęłam po miękki ręcznik, którym się opatuliłam. Ubrałam moje ulubione czarne, trochę luźne dresy, czerwoną, za dużą koszulkę z nadrukiem, a na to białą bluzę z kapturem wkładaną przez głowę. Mokre włosy spoczywały po obu stronach twarzy. Podeszłam do lustra. Stwierdziłam, że nie wyglądam tak źle, więc wyszłam z łazienki. Na korytarzu kłębiły się tłumy ludzi. Z trudem przecisnęłam się przez nich. W końcu, po jakimś czasie, zmęczona dotarłam do pokoju. Eliza i Cassie wybierały, w co się ubrać, a Courtney dalej spała w najlepsze. Mieszkałam z nimi tyle lat, że zdążyłam zauważyć, iż jestem ich całkowitym przeciwieństwem. One były takie sam- po prostu sztuczne. Lubiłam je, ale nie chciałam spędzać z nimi czasu. Odłożyłam kosmetyczkę i ręcznik do szafki. Każda z nas miała taką do dyspozycji. Koło mojego łóżka leżała czarna, szkolna torba na ramię z motywem galaxy . Niedaleko niej rozrzucone były moje trampki, które już zaczęłam sznurować. Zgarnęłam z półki książki , zeszyty oraz piórnik z mnóstwem niepotrzebnych rzeczy w środku i wrzuciłam je do torby. Stwierdziłam, że jestem gotowa do wyjścia, więc zostawiłam dziewczyny same w pokoju. Musiałam jeszcze pójść do stołówki na śniadanie, bo inaczej nie wypuściliby mnie do szkoły. Ruszyłam korytarzem w stronę mojego celu. Byłam już blisko, ale znów na kogoś wpadłam…